Ben güçlü bir kadınım…
Çünkü ağlamanın beni küçük düşürmediğini, acıların yaşanarak üstesinden gelindiğini öğrendim…
Hayatta kimsenin kendinden daha değerli olmadığını, düştüğünde seni kimsenin kaldırmadığını, insanların bir kısmının iyi günlerini kalanın da kötü günlerini fırsat bildiğini anladım…
Ailenin insan hayatındaki önemini, yalnızlığın baki olduğunu ve onu sevmen gerektiğini gördüm…
Karanlıktan korkmuyorum artık yalnızlıktan korkmadığım gibi…
Geceleri tek başıma kaldığımda koridorun ışığı korumaya yetiyor beni…
Çünkü zombiler beni yemese bile birgün ölmekten kaçamayacağımı öğrendim…
Yatağımın altında yaşadığına inandığım canavardansa insanların çok daha tehlikeli olduklarını anladım…
Kimsenin ben olmadığını, iyi niyetin bir halta yaramadığını, herkesin hep daha fazlasını beklediğini gördüm…
Kötü niyetli insanlara alıştım…
Kendi çıkarları için başkalarını harcayan insanlarla atıştım…
Sütten ağzı yananların beni üfleyerek karşılamasına alıştım…
Korkmuyorum uçmaktan…
Geri düşmekten de çekinmiyorum…
Biliyorum yara alacağım yerleri, acısa da üfleyince geçmeyeceğini ama elbet birgün biteceğini…
Ben güçlüyüm çünkü düştüğümde ağlarken bir yandan kendime gülmeyi de öğrendim…
Pire yüzünden yorgan yakmamayı, kimseyi kırmadan derdimi anlatmayı, sabrı ve tahammülü öğrendim…
Her şeyi bir kenara bırakıp aşık olmayı, sonuna kadar savaşmayı, kendime zarar verdiğim yerde gitmeyi, özlesem de aramamayı, arasam da bundan utanmamayı, gururuma gol atmayı öğrendim…
Ben artık güçlü bir kadınım çünkü topuklu ayakkabı giydiğimde yanımda babet taşımayı, babetler vurur diye yarabandı almayı, kıyafetlerin insanları önemli kılmadığını öğrendim…
Her koşulda ben olmayı, dışımda kırmızı ruj süren bir kadın olmasına rağmen içimdeki çocuğa sahip çıkmayı, hayallerimin peşinden koşmayı ve daha bir çok şeyi öğrendim…
Yani diyorum ki sevgili hayat;
ben çokça sınandım, dersimi de aldım artık mutlu olabilir miyim?
496Beğeni(ler)
Cevap: LâL Gibi Sessiz
Normal
