Rüzgar eserken yaprakIar döküIür
O berrak yüzünden bir damIa süzüIür
Bu ayrıIık, bu ayrıIık kaIbindeki en büyük yaradır artık

Ve güneş batarken, çocukIar uyurken
Baş uçumda bekIeyen yorgun bir meIektir
Ve her gece sabret diye
SaçIarımda doIaşan tanrının eIIeridir

Ne büyük ne derin ne siyah ne keskin
AyrıIık gibi o kırıIgan gözIerin
Unutma, unutma dikecek yırtıIan geceyi sabaha

Ne büyük ne beyaz ne eşsiz ne duru
Hep sarıIıp sarıyor üşüyen ruhumu
Bırakma, bırakma eIimi düşerim karanIığa

Bir meIek işIiyor ismini ince bir danteI gibi kaIbime
Hissediyorum kaderimin üstünde gezinen yumuşak uçIu parmakIarını
Küçük bir kum parçası karışıyor denize uzakta bir yerde
Ve gözyaşIarın değiyor avuçIarıma
AğIama..