Sâdât-ı Kiram’ın büyüklerinden Seyyid Abdülhakim el-Hüseynî k.s. (1902-1972) Verkanis medresesinde ilim tahsil ettiği ilk gençlik yıllarında, Şeyh Abdurrahman-ı Tahî k.s. hazretlerinin halifelerinden Şeyh Abdülkahhar Zokaydî k.s. kendisini görmüş, şöyle buyurmuştur:

– Allah bağışlasın! Bu evlat büyük velilerden biri olacak inşaAllah. Ancak bir kusuru var ki, o da çok halim (yumuşak huylu) olmasıdır.
Esasında Şeyh Abdülkahhar k.s. hazretleri bu sözüyle hilm ve şefkat ahlâkına sahip kimselerin bu zamanda insanlar tarafından çok suiistimal edildiğini, bu ahlâkın bir fazilet değil de bir kusurmuş gibi görüldüğünü ifade ediyordu.

Gavs-ı Bilvanisî Seyyid Abdülhakim k.s. hazretleri irşadını sürdürdüğü yıllar boyunca hilm ve merhameti ile insanlığı Hakk’ın rahmet sofrasına davet etmişti. Onun şefkati ile en azılı günahkârlar nefsine karşı işlediği zulümden vazgeçmiş, tövbekâr olmuşlardı.
Gavs-ı Bilvanisî k.s. bazen kendisine zararı dokunmuş bir kimseye iyilik etmek istediğinde çevresindekiler onun yaptığı kötülükleri sayıp döker, verdiği zararı hatırlatırlardı. Gavs k.s. hazretleri de Şeyh Abdülkahhar’ın kendisi için söylediği “Bir kusuru var ki, çok halim olmasıdır” sözünü hatırlatır:

– Elhamdülillah, bu ne kusur güzel bir kusurdur, buyururdu.

Mümin Munis