İnan bana hayat sana kaktüsün dikenlerini
değil, rengârek açan çiçeklerini gösterir.

Bazı insanlar, benim bu dünyada en büyük kırgınlıklarım olsa da kırıldığım yerden değiştim, güçlendim!
Anlamını yitiren o yolda hiçbir şey hissetmeden yürüdüm bir süre.
Ama öğrendim; insan, yürüdüğü yollara çiçekler ekerek ilerlemeli. Yarı yolda kalırsa eğer, geri döndüğünde o yollar çiçeklerle süslenmiş olmalı.
Kaktüsler bile çiçek açabiliyorken bazı insanların kalbi çoktan kurumuş.

Her şey üstüne gelip seni dayanamayacağın bir noktaya getirdiğinde, sakın vazgeçme! İşte orası kaderinin değişeceği noktadır!

-Mevlana-

Artık bu mevsimin başka bir bahara ihtiyacı var…
Sarılmasını beklediğimiz tüm yaralara tuz basıldı. Aşk ekip ayrılık topladık gökyüzünden.
Çok sevdikçe vazgeçilmez olduğunu hissettirdik… Önce vazgeçildik sonra da vazgeçtik.
Bundandır ki Yalnız Anlaşıldık ama kimseye yanlış yapmadık.
İçimizdeki yalnızlığa rağmen umudumuz kaybolmadı.
Ne kadar üzülsek de güzel sevmekten hiç vazgeçmedik.

https://i.resimyukle.xyz/2d8II9.jpg

Aşkın da üç tane cemresi vardır..
Önce göze sonra gönüle
en son da ruha düşer...
Göze düşerse beğeni olur....
Gönüle düşerse aşk olur...
Ruha düşerse
VAZGEÇİLMEZİN
olur..

Dalından kopan yaprakların
Sararan yanlarına yazdım adını
Sahte bir gülüşten ibarettin oysa.
Ve hiç bilmedin ellerimin soğuğunu.
Eylül’dü.❣️
Di’li geçmiş bir zamandı yaşadığımız
Adımlarımızın kısalığı bundandı
Bundandı gözlerimin durgunluğu.
Sarı sıcak cümlelerde sözün kadar yalan,
Ellerin kadar ıssız,
Sen kadar zamansız molalar veriyordum
Ve çocuksu bir bencillikti hüznümüz.
Eylül’dü...❣️

••••••••••••♡••••••••••••

Farklı insanlar, farklı şehirler, farklı bir hava.
Her şey bambaşka.
Alışmak uzun süren bir eylem.
Çok da zorlu.
Ama ne olursa olsun aramızdaki saatin bile önemi yok.
Her şey farklı olsa da, birbirimiz için atan iki yüreğimiz aynı.

https://i.resimyukle.xyz/A6fedz.jpg

İnsan bazen nedensiz yere umutsuzluğa kapılır.
Kimselere veremez sevgisini, kimselere kendini anlatamaz, evlere kapanır…
Bazen denizler, kıyılar çeker insanı.
İnsan bu kapılmayı anlayamaz,
Oysa çok eski bir yerde yaşanmasından korkulup
Vazgeçilmez aşkların sızısıdır bu.
Bu sızı, bu yenilgi mevsimlerle yıllarla devredilir başka insanlara…
Bir insanın yaptığı bir hatanın tüm insanlara yayılması gibi…
İşte şimdi biz de sevgili, ya olmadık zamanlarda umutsuzluğa kapılıp,
Soluğu evlerde alacağız, ya da denizler, kıyılar çekecek bizi.

Sonbaharın yağmuru ve gök gürültüsü daha bir şiddetli olur sevgili…
Bütün sevenler, bekleyenler, umut edenler;
İçindeki haykırışları ve gözyaşlarını sonbahara yüklerler çünkü..
Bu sonbaharda da ben yükledim gözyaşlarımı, haykırışlarımı…
Sanma ki yağan yağmurlar sonbaharın;
Onlar benim gözyaşlarım…
Gök gürültüsü sonbaharın sanma;
Onlar benim haykırışlarım…
Bu mevsim, bu sonbahar
Benim yükümü devraldı sen dönene kadar…

-Umut-

:gul:

Öpünce geçmeyecek yaralar açıyorsun kalbimde.
Kirpiklerimden düşüyorsun bu gece.
Canımı acıtıyorsun ama farkında değilsin.
Belki de farkındasındır, bu daha acı olur.
En çok kullandığım söz “neyse” oldu bu sıralar.
Sen şimdi gittin ya, neyse.
‘Biz’leşiyorken ‘herkes’leşip gittin ya, neyse.
İlk konuşmamız şiirlerdi seninle.
Sana ‘gitmeyeceksin öyle değil mi’ diye sorduğumda
‘Şiirle geldik birbirimize giden şiir olur’ demiştin.
Şiir oldun.
Şiir olsun sana…

Alıntı..
:gul: