|
Cevap: Bir gün daha eksildi ömürden...
Daha 3 gün daha bu antibiyotik işkencesine dayanmak zorundayım ! İyi ki alarm kurmuşum ile niye kurdum ki arasında gidip geliyorum şu an. Kurmasaydım uyuyordum hala ve doğaçlama uyanacaktım. Alelacele birşeyler yiyip bu sabah ki ilacı da gömdüm. Gidip tekrar uyusam mı düşüncesi içindeyim şuan. Ama o gördüğüm rüyanın devamı gelir diye tedirginim de. Hayır yani insanın rüyasında rahat verin arkadaş. İnsanın sevmediği ot rüyasında da bitebiliyormuş :p Ama rüyada olsa malum kişilere hakkımı helal etmediğimi söyledim ! İlk zamanlar kabus gibiydiler her gün rüyamda görmek sinir bozucu oluyordu ama bugün ki gerçekten ilginçti. Hiçbirşey yokmuş gibi bizim eve gelmeleri akla zarar. Bu rüyanın gerçekliğini düşünmek bile istemiyorum ! Benden uzak Allah'a yakın olsunlar... ~~~ |
Cevap: Bir gün daha eksildi ömürden...
Eğer araştırsaydım vazgeçeceğimi biliyordum. Hem iyiki araştırmadım diyorum, hem de niye araştırmadım ki... Herkes iyileşmek bir sene sürüyor diyor. Rahat nefes alabileceğim derken hiç alamıyorum. Sanırım bir sene bu hissizliğe alışacağım. Oysa ben en kötü 1 aya normale dönerim zannediyordum :p En sinir bozucu olanı da dikişler. Hala hapşırırken, gülerken çok zorluk çekiyorum. Ve bu durum çalışırken de olumsuz etkiliyor. Yeni doktor randevuma daha 3 hafta var ve benim her hafta gidesim var :p Korkuyorum nefes alamamak yoruyor beni... ~~~ |
Cevap: Bir gün daha eksildi ömürden...
İnsan her yıl, her ay, her hafta, her gün, her saat ve her saniye yeni şeyler öğreniyor... Çok şey öğrendim.. Buraya sığdıramayacağım kadar çok şey. Geçen yılın bu zamanları olacaklardan habersiz. Son mutlu günlerimi yaşamışım. Son bir seneye kaç acı, kaç gözyaşı, kaç hayal kırıklığı sığdırdım bilmiyorum. Tanımadıklarından gördüğün kötülüklere gülüp geçiyorsun da, tanıdıklarından gördüklerini sığdıramıyorsun bir yere... Kendinde sığamıyorsun. Affetsen hafiflersin belki. Affedemiyorsun. Çocukluğumun yarısı buruk, Anılarımın yarısı eksik... |
Cevap: Bir gün daha eksildi ömürden...
|
Cevap: Bir gün daha eksildi ömürden...
Bugün yeni bir şey daha öğrendim. Bana kalsın ama sanırım şu sosyal medya hesaplarındaki yapmacıklıktan kurtulma zamanı gelmiş olabilir. Zaten facebooğu kullanmıyorum bile. İnsanları gereksiz zorunluluklardan kurtarmak lazım... |
Cevap: Bir gün daha eksildi ömürden...
Yine kafamda deli sorular... Güne uykulu başlasam da her zaman ki gibi neşeliydim enerji dolu geçiyordu günüm, ta ki gereksizin biri keyfimi kaçırana kadar. Madem soru soruyorsun cevabını dinle. Dinlemeyeceksen bildiğini okuyacaksan sorma. İnsanlık bende insan yerine koyup cevap verdim. Hem dünya işleri yüzünden geriliyorum. Sonra diyorum sakin ol. Kendimle çatışıp duruyorum. Üç günlük dünya. Depremler, virüsler, kadın cinayetleri vs. Nereden ne çıkacak bilmiyoruz artık. Ömrümüz kaç gün belirsiz... İnsan olmayanlara sen öğret insanlığı, insanlığını yitirmeden diyorum... Yine kendi kendimi yatıştırmaya çalışıyorum. Sabret, boşver, salla, gül geç gibi cümlelerin arkasına sığınıyorum. Ama kalbim yoruluyor günlük. Artık yoruluyorum... ~~~ |
Cevap: Bir gün daha eksildi ömürden...
Geçen yıl doğum günümün hemen akabinde tüm senem hayal kırıklığıydı... 2020 için yazdıklarım, yeni yaşım içinde geçerli... Umarım kötüler, kötülükler uzak olur benden... Yeni yaşımdan da sadece sağlık diliyorum.. Gerisi bir şekilde hallolur. *** 2019; Sende bittin... Ama iyi ama kötü, Sevdim mi seni, sevemedim... Fakat sana çok teşekkür ederim, Hakkını yiyemem... Çok şey aldığın gibi, çok şey kattın. Kendimi düşünmeyi öğrettin bana, Ne yaşarsam yaşayayım gülümsemeyi, Kim ne derse desin susmayı, Haksızlıklara tahammül edemesem de sabretmeyi, Ve Hak sahibine havale etmeyi öğrettin... İnsanı inançları ayakta tutar, Çok şükür Rabbime... Her zaman ki gibi daha güçlü ve dimdik ayaktayım. Vicdanıma verecek hesabım yok, Yalanlarla, menfaatlerle örülmüş çevrem yok... Para veya menfaat için kimseyi ne sattım ne de ihanet ettim. İyisiyle kötüsüyle yine insanlığımdan, karakterimden ödün vermeden yaşadım ya... Bana bu yeter varsın tüm dünya düşmanım olsun ! Varsın başkaları düşünsün... Kimsenin ahı kimse de kalmaz. Her sene bir öncekinden daha iyi olsun temennisiyle; bilinmez bir geleceğe adım atıyoruz, Ve sen de böyle geçip gidiyorsun 2019 ! Aldıklarınla... Geri verme, istemiyorum da zaten. Ben öğrendiklerimle de mutluyum ! 2020 mi ? Sağlıkla gelsin yeter... |
Cevap: Bir gün daha eksildi ömürden...
|
Cevap: Bir gün daha eksildi ömürden...
Günler evde, virüsün bize de bulaşıp bulaşmayacağı tedirginliğiyle geçerken,
Bir yandan da kafamda bir sürü soru cevabını arıyor; "Bugünlerin zeminini hazırlayan, dünyada ki kötülükler mi?", "Kurunun yanında yaş da yanar mı?" "Sevdiklerimize bir şey şey olur mu?" gibi soruların vehameti içerisindeyim. Virüsler tüm dünyaya yayılmışken, fark ettiğim bir şey var; Hani diyorlar ya, deprem değil panik öldürür diye... Bence virüsü atlatmak için de stres ve panikten uzak olmak şart. Stres bağışıklığın birinci düşmanı. Kanser hastalarında bile bu böyle. Muhtemel olarak bir çoğumuz bu virüsü direk yada dolaylı yollarla kapma adayıyız. Kaptığımız vakit endişeden uzak olunması gerektiği konusunda bilincimi telkin etmeye çalışıyorum. Çünkü tüm dünya kronik olarak "korku ve panik bozukluğu" hastalığına yakalanmak üzere, bu net ! ~~~ |
Cevap: Bir gün daha eksildi ömürden...
Hakk’ın karşına çıkardığı değişimlere direnmek yerine, teslim ol. Bırak hayat sana rağmen değil, seninle beraber aksın. "Düzenim bozulur, hayatımın altı üstüne gelir" diye endişe etme. Nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?Ne zamandır bu cümlenin doğruluğu sarıyor her yanımı. Hayatım da tüm bildiğim ezberlerin, doğruların bozulduğu günden beri, hayatımın altının üstünden daha iyi olduğunu bende düşünmüyor değilim. Ve hayat sizi alıp bir yerden, başka bir yere koyup, buradan devam et diyor. Zaten yaşadıklarınıza sabrettiğiniz nokta da, diliniz Lâl olduğunda, hayat sizin yerinize intikamınızı alıyor. İstemeseniz de alıyor o intikamı. Kimseye intikam duygusu beslemedim. Ne olursa olsun üzüntülerimi içimde yaşayıp sabrettim, kimseye değil, bir tek yaratana sığındım. Ah etmedim, beddua etmedim. Hüzünlerimi, acılarımı bir tek O'nunla paylaştım. Ağzına geleni söylemekten çekinmeyen, arkamdan konuşan, yalanlar söyleyen, oyunlar çevirenleri görmezden geldim. Sustum kanadıkça... Onca yaşanmışlıkları, fedakarlıkları, sevgimi, yıllarımı, çocukluğumu her şeyi yaktım... Yandım! Ama kimsenin yanına kalmadığını da gösterdi hayat! 2019 yılını bana zehir edenler, 2020 yılında fazlasını yaşamaya devam ediyor... Her birinin acı çektiğini duydum. Duymasaydım iyiydi ama duydum. Bu da benim imtihanım olmalı. Ah şu yufka yüreğim, üzülüyorum, keşke diyorum... Yanlarında olabilme ihtimali geliyor gözümün önüne... Silip atıyorum bu düşünceyi... Üzülsem de, affedemiyorum! İçim hala yanıyor, affedemiyorum... Hayatta kıran, inciten çok insan oldu, görmezden geldim ve hayat hep; "huzur" bahşetti bana. Yine mükâfatını alan ben oldum. Ama bu kez öyle değildi, sıradan insanların ki kırgınlık değil kızgınlık oluyor. Ama sevdiklerinin ki, "yara"... Şimdi belki içlerinden birini bir daha göremeyeceğim... Sıkıntılı bir sürece girdiğini öğrendiğim günden beri uykularım kaçıyor... En çok da onu severdim. Yeri hep başkaydı. Aslında onun da çok canı yandı hayatı boyunca. Ama oda bilip susmamalıydı. Bana yapmamalıydı bunu, ortak olmamalıydı. Sanırım bu süreçte, ona bir şey olursa görme şansım olmayacağını da biliyorum. Gerçi öyle olmasaydı gider miydim o da muamma? Affedemeyen insanları anlamazdım. Büyük konuşmamak lazımmış. İnsan en çok sevdiklerini affedemiyormuş. En çok bu yükün altında eziliyormuş... |
| Tüm Zamanlar GMT +3 Olarak Ayarlanmış. Şuanki Zaman: 08:41. |
Powered by vBulletin® Version 3.8.4
Copyright ©2000 - 2026, Jelsoft Enterprises Ltd.