Küçük itiraflar - Sayfa 7

Nootka Nickli Üyeden Alıntı

Küçücük bir çocukken birini sevmiştim (5,6 yaşında) çocukluğumuz beraber geçmişti yıllar sonra bir eğitim yerinde yine karşı karşıya gelmiştik (yaş 13,14) Hiç ayrılmazdık dünya ötesi bir şey gibi birbirimize bakıp konsantre olup okurduk eğitim adına bir şeyler ,sonra yine koptuk ve yine bir araya geldik şans eseri ,(yaş 21,22) herşeyi birbirine anlatan insan olduk ama artık sözcüklere gek yoktu bir şey anlatmaya kalkınca biliyorum,anladım sözleriyle tebessümlerimiz olurdu onu sevmiştim kendi tarzında o da belki ve biriyle beraberdi onu sevsemde yeri geldi yine destek olan oldum sevdiğim insanın gözlerinin içine baka baka ,sonunda bana sordu nasıl dayanıyorsun Yalçın diye ve ateşe değen değil ateşin içine atlayan bildi gerçek aşkı dedim sonra yine koptuk ve elime geçen nikah davetiyesi olmuştu o günden sonra kalbimi daha az hisseder olmuştum...

Peki sonra... O evlendikten sonra hic karşılaşmadınız mi?
Sana karsi olan tavırları birden mi değişti.

Genelde böyle durumlarda tek taraf kötüyü oynar benim bildiğim sizde kötüyü oynayan zaman ve aranızdaki mesafeler olmuş sanırım.

Bununla ilgili bir anime izlemiştim zamanında buna benzer bir hikayesi vardı o geldi aklıma oradaki karakter sevdiği kadını elinde çocuğuyla görüyordu ve buruk bir tebessüm ile anime bitiyordu.

Senin adına üzüldüm umarım şuan kendini iyi hissediyorsundur.

Bende boş çıkmayım madem: Babam bir hafta öncesine kadar okuyorum biliyordu.Yalnız bu durumu hoş karşıladı bilseydim daha önce söylerdim.

yada bana çaktırmamaya çalıştı.

Bu itirafta 5-6 yaşındayım muhtemelen, daha büyük olmamın imkanı yok ve her şey çok net.
Şimdi annem babam çalıştığı için bize yan komşumuz-o kadar yan ki bizim kapıdan onların kapıya yana doğru adımla geçiliyor- bakıyor. Apartmanın gözde çocuğuyum, herkes beni seviyor, kucaktan kucağa sevgi selleri falan. Neyse efenim bir gün duyuyorum ki bize bakan teyzenin yeğeni geliyor, benim yaşlarımda! Tabii bu haber beni önce çok etkilemiyor ama kız eve gelir gelmez bir anda herkes onunla ilgilenince ben tabii sinirleniyorum çünkü benim mekanımda başkası sevilemez!-çocukken psikopatmışım-
Ben buna sinir oldukça kızarıyorum ve bir anda ateşim yükseliyor, kimse bir şey anlamıyor ama ben yanıyorum. Hatta keşke bulabilsem de o gün çekilmiş bir fotoğrafı atsam. Yatırıyorlar beni, soğuk bezler falan. Bütün ilgi bende ve zevkten dört köşeyim. Onlar beni hasta sanıyor yastayım hiçkimse bilmiyor gibi bir durum.
Biraz benimle uğraşıyorlar mümkün değil düşmüyor ateş, ne yapsak ne etsek doktora mı gitsek derken yeğenini anası alıyor, ''abla biz gidiyoruz'' diyor. Hain yeğen kapıdan çıkar çıkmaz ben yataktan fırlıyorum ve oynamaya başlıyorum.

Ateşimde hızla düşmeye başlıyor. Milyar yıl geçmiş hala bu anım dilden dile dolaşır ve tek konu, tek soru: Kıskançlıktan ateşini çıkarıp nasıl sonra düşürebildin, role nasıl bir girmek bu bacım?
Not: Umarım çocuklukta kalmıştır bu özelliğim.
Not 2: Her şeye rağmen ''canım kendim'' değilim de neyim?

Cevap: Küçük itiraflar