Bu dünyayı özetleyen en sahici cümle: “Bir varmış, bir yokmuş "… - Sayfa 284

Heyecanlı olduğumda bildiğim bütün kelimeleri kullanmak istiyorum. Evrendeki bütün lisanları öğrenip, bütün canlılarla konuşmak istiyorum. Böyle dünyam çoğalsın istiyor hiçbir cümleye sığamıyorum. Cümlelerim arttıkça kaybolmuyor, yeniden var oluyorum. Çok garip bir coşku bu!

Belki de hayal ettiklerin hayal ettiğin gibi değildir.

Rüyamda beş yıl önceki kendimin yanına gittim ve ona dedim ki: "Bildiğini okumaya devam et. İyi gidiyorsun." O, sadece gülümsedi. Bense daha fazla şey söylemek isterken neden sadece o cümleleri kurduğumu sorgulayarak geri döndüm. Hiçbir şey değişmedi; her şey aynı. Sanırım tam da böyle olmasını istemiştim. Çünkü pişmanlıkla hayat geçmiyor. Değiştireceğiniz her şey sizi ummadığınız kötü bir noktaya götürebilir ve bu daha fazla pişmanlık demek. Şu an olduğunuz noktaya gerçek duygularınızla geldiyseniz pişman olmak için hiçbir gerekçeniz yok. Bu yüzden bildiğinizi okumaya devam edin, iyi gidiyorsunuz. İyi gitmediğinizi düşünüyorsanız bilmediğiniz şeyleri okuyarak öğrenmeye başlayın ve bilmediklerinizi bildikleriniz haline getirin. Böylelikle beş yıl önceki halinize giderseniz sırtını sıvazlamanıza bile ihtiyacı olmaz.

Bugün eski bir arkadaşımla eskiyi yadettik anlattık güldük belki bunu sizlerde okursunuz umuyorum sıktıysam özür dilerim....

Küçükken de çok kaybolurdum. İlkokula erken yaşta başlamıştım sınıf arkadaşlarım benden bir veya iki yaş büyüktü. Büyük bir hevesle başlamıştım okula inat ederek... 7 yaşında alınıyordu çocuklar ben daha 5 yaşındaydım.

Bir defasında okulda teneffüsteydik hala birinci sınıftaydım. Arkadaşlarımla saklambaç oynuyorduk. En iyi saklanma yeri de okulun bahçesini dolaşan alçak taş örme duvarın arkasıydı. Taşların gediklerine basarak duvarın üzerine tırmanır sonra arkaya inerdik. Arka taraf çalı çırpı ot doluydu. Orada saklanırken yerde çakıl taşları bulmuştum. Onlardan toplamayı severdim. Her gün bir torba taş ve dal parçası toplardım. Ama annem bana çaktırmadan her gün atardı onları. Neyse taşları görünce güzel olanlarını seçmeye daldım. Oyun oynadığımı unuttum. Taşlardan birkaç tane seçip cebime attım. Sonra okulda olduğumu hatırladım. Oyun oynadığımı hatırladım. Niye kimse beni bulmaya gelmedi diye de üzüldüm. Benimle oynamayı bıraktılar mı beni istemiyorlar mı diye üzüldüm. Zaman kavramım da iyi değildi ne kadar süredir orada durdum bilmiyordum. Duvarın diğer tarafına tekrar geçip bir baktım bahçede kimse yok. Herkes gitmiş. O kadar korktum ve paniğe kapıldım ki. Okuldan içeriye girdim. Koridorlarda dolaştım. Sınıfımı bulamadım. Orta sınıflardan birine girdim yanlışlıkla. Öğretmen ve herkes bana baktı kaldı. Fen dersiydi. Fenin ne olduğunu bile bilmiyordum ama sonra öğrendim. Bitkilerle ilgili bir ders görüyorlardı. Öğretmen kayıp mı oldun diye sordu. Herhalde yüz ifademden çok rahat anlaşılıyordu. Kafamı sallayınca tamam içeri gel abilerinin yanı boş bak oraya otur ders bitince onlar sınıfını bulurlar dedi. Gittim fen dersi dinledim onlarla

Yazarken çok eğlendim güzel vakit geçirdim okurken sıkılmazsınız inşallah. Şimdi çalışmaya döneceğim sonra bir ara geleceğim. Dikkat edin kendinize... Ve sevdiklerinize vakit ayırın ihmal etmeyin... Kırmayın... Gücendirmeyin...

Cevap: Bu dünyayı özetleyen en sahici cümle: “Bir varmış, bir yokmuş "…