Bu dünyayı özetleyen en sahici cümle: “Bir varmış, bir yokmuş "… - Sayfa 285

İnsanın yaşadığı yere tamamen yerleşmesi çok hızla olmuyor. Kalbi yumuşatmak çok ince bir iş ve çok uzun bir yol.

Dışarıda olan bitene inat içimin bahçelerinde çiçekler açması hoşuma gidiyor.

Belki de ihtiyacım olan, olabildiğince yerleşmekmiş. Salyangozlarım gibi, kabuğumu benimseyeceğim, gerekirse günlerce, haftalarca, aylarca aynı noktada kalarak ağırlığımı ve iç doğamı keşfedeceğim böyle bir aralıkmış.

Bu aralar durduk yere gelip tüm dinginliğimin ortasında patlayacak gibi çarpan kalbimi de sakinleştirmeyi başarırsam büyük bir yol kat etmiş olacağım bence.

Kendimce bir yaz, içimin küçük avlularından sızan mutlu pırıltılar, habersiz gitmekler, daha habersiz köklenmeler...

Bu zamana dönüp de baktığımda hatırlamak istediğim bir büyüyüş var.
Sahici bir keşif ve dönüşüm.
Kalbimin tökezlediği yerde günlerin, günlerin sıkıştığı yerde kalbimin genişlettiği dilimler..

Fazla sese ve söze gerek olmadan, vücudumun isteklerine sonsuz saygı duymayı başararak uyandığım günlerin akışı büyülü.

Biraz burada dinlenmek, güzel bir müzik eşliğinde, bahçedeki kedilerin şahitliğinde ciğerlerimi doldurmak ve hiçbir derde dokunmayan kadehler kaldırmak istiyorum.

Dönüp baktığımda bu zamanın rengi; gökyüzünün en sevdiğim rengi olacak.

Daha küçükken kuzenimin oyuncak bebeğimi gizlice alıp evine götürdüğünü öğrendiğimde sahiplenmek yerine paylaşmam gerektiğini açıklamıştı annem ve arada bir çarşıya çıktığı zaman her eve dönüşte pastaneden kocaman bir pasta almak yerine sadece bana bir dilim pasta aldığındaysa “Başka çocuklara da pasta kalsın diye” öyle yaptığını söylemişti. Annemin üzerimdeki etkisini bugün daha iyi anlıyorum.

Çocukluğun, insanın yaşadığı bütün evrelerdeki en önemli basamak olduğunu, aslında tüm hayatın, seçimlerin, karakterin en çok da çocukluk evresinde şekillendiğini biliyorum artık.

Şimdi yaşadıklarımda çocukluğumu gittikçe daha çok görüyorum.

Okul hayatımda hırslı biri olmayışım, her eylemimde daima duygularımla hareket edişim, bir serçe gibi telaşlı bir sevinç içinde hep çocukluğum var.

Bu yüzden bir “şey” olmak için hayatımı paralamadım... ama okurum, öğrenirim, yazarım; kendim için dedim... öyle yaptım.

Bu hayat o kadar da kendini bir kalıba sokmayı gerektirecek denli karmaşık değil. Basit.
Alabildiğine basit.. ve bu basitlikte muhteşem bir büyü var...

Cevap: Bu dünyayı özetleyen en sahici cümle: “Bir varmış, bir yokmuş "…