Harfleri seviyorum ben yalnızlığı sevdiğim kadar..
Birbiri ardına gelen, dağınıkken curcuna gibi gözükse de birleşti mi şaheserler yapan harfleri..
Tabi yazabildiğim kadar o harflerle anlamlandıramadığım yazamayışlarımı da, en azından kendimim her zaman saçmalasam da benim..
İç çekişlerim kadar iç döküşlerimi yazabilmek..
Galiba her zaman ki gibi ne yazacagimi da bilmiyorum ama karalamalar yapmak rahatlatıyor beni..
Yalnızlığı her zamanki gibi içimde hissediyorum.
Geceleri daha çok seviyorum yalnızlığı, sessizliği..
Aslında yağmur yağsa gece o kokuyu içime çeksem biraz korkak adım yürüsem..
Özledim yağmurun yağmasını..
Gündüzün kalabalığı beni sarmıyor hiç.
Ee tabi üşengeç biri olunca çalışma mecburiyeti ile gündüzleri de sevmiyorum..
Her gün ki gibi bugün de normal bir gündü. Full kalabalık hep bir koşuşturma sürekli istekler vs vs..
Her yerde insanlar vardı.
Samimiyetsiz gülüşler, zoraki selamlaşmalar falan.
Birbirine laf çarpmalar ne gereksiz bir tutum..
Ama gece öyle değil.
Huzur var en başta karanlık var..
Müzik var sen varsın uğraştığın bir iş olsa dahi kendinsin.
Kimse yok.
Evde olmayı bu yüzden seviyorum arada kuşum sessizliği bozuyor ama olsun..
Ne güzeldir gece..
Tabii uyumak gerekli ama seviyorum geceyi, sessizliği bu anın büyüsünü..
Bazen yalnız yaşamak zor gelse de sanırım tek tercihim..
Yalnızlığı sevdim ben.
Gecenin koynuna sığındım tüm kaçışlarımdan, sarıldım yalnızlığına..
Karanlık sevdim, siyaha aşık oldum sadece.
Siyah benim tek rengim..
Kimseye karışmaz, kimseyle işi olmaz.
Yanına gelen renklerle karıştırılmaz..
Ve nettir..
Tonları yoktur yeşil sarı mavi gibi.
Siyahsa siyahtır o..
Ben siyahım o yüzden..
Neysem oyum..
Gökkuşağı dışlasa da,
Siyahtır gece.
Koynunda yıldızları ağırlar.
Ne çok şey barındırır içinde..
Neyse fazla saçmaladım ben gündüze yaklaşırken..
Yatayım uyuyayım..
Iyi geceler bana..
...Sara..